نمی دانی آن ثانیه هایی که دور از تو می گذرد برای من یک عمرند و لحظه لحظه های دوری مرا به صلابه می کشند، به صلابه عشق. آیا واقعا باید اینگونه تقاص عشق را از این درمانده بگیرند؟ چرا همه با من مهربان تر نیستند؟ چرا به جای آنکه فذاقت را به یاد من آورند دل تنگم را آرام نمی شوند؟ اما به راستی چگونه؟ غرق در لحظه های با تو بودن می شوم و این خود تلخ ترین آرامش است....نمک بر روی زخمم می پاشند....صدای زیبایت را به یاد می آورم، طنین کلامت را آن زمان که برای نخستین بار لب به اعتراف گشودی که "دوستت دارم" و حرارت قلبت بار دیگر می سوزاندم و بار دیگراز درد اشک هایم جاری می شود؛ باورم نمی شود تو آنجا و من اینجا، تو عاشق و من عاشق.

ای عزیزترین عزیزترین ها "دوستت دارم" با تمامی گرمای یک قلب عاشق. شاید که بفهمی چه می کشم.